Porozmawiaj z Jezusem

Chrystus prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek spędził na ziemi 33 lata, żyjąc pomiędzy prostymi i biednymi ludźmi. Przyszedł do nich nie żeby ich potępić, ale by ich zbawić. Przemawia przez świętych, żebyśmy Go lepiej zrozumieli. Jezus jest wciąż żywy i słyszy każde nasze słowo. Korzystajmy z ogromnego Miłosierdzia Bożego. Dla Chrystusa nie ma sytuacji bez wyjścia. Zawierzmy Mu wszystko, a nie zawiedziemy się.

W moim poście z 3. sierpnia 2017 r. pt. „Przychodźcie wprost do Jezusa” podałam cytaty z książki pt. „Pozwólcie ogarnąć się Miłości”, w których Jezus przekazał Annie o tym jak bardzo chce być blisko nas:

„Przychodźcie wprost do Mnie, Jezusa Chrystusa, Zbawiciela waszego, do – Miłości.[…].”

„Pragnę, byś zechciał podjąć Moje zaproszenie do Przyjaźni [...] I nic mi nie przeszkadza twój stan: chwiejność, słabość i grzech, gdyż znam ciebie i właśnie spieszę się do ciebie [...].”

„Każdy z was ma możność przyzwania Mnie, a wtedy przybędę z pośpiechem, aby ogniem Moim ogrzać was. Pragnę wypełnić pustkę waszego świata materią Mojej Obecności, która jest energią Miłości. […]„

Angelika_Kauffmann_-_Christus_und_die_Samariterin_am_Brunnen_-1796

  

Na stronie Opus Dei zamieszczono taki tekst odnośnie rozmowy z Jezusem - fragment z https://opusdei.org/pl-pl/dailytext/modlitwa-miosna-rozmowa-z-jezusem/

„Zawsze rozumiałem modlitwę chrześcijanina jako miłosną rozmowę z Jezusem, której nie należy przerywać nawet w chwilach, kiedy fizycznie jesteśmy oddaleni od Tabernakulum, gdyż całe nasze życie jest pieśnią ludzkiej miłości zwróconej ku Bogu... a kochać możemy zawsze. (Kuźnia, 435)

Niechaj w ciągu naszego dnia nie brakuje chwil poświęconych w sposób specjalny zwróceniu się ku Bogu, wzniesieniu ku Niemu naszych myśli, kiedy na naszych ustach nie muszą nawet pojawiać się słowa, ponieważ wyśpiewuje je nasze serce. Poświęćmy tej pobożnej praktyce dostateczną ilość czasu; jeżeli to możliwe, o stałej godzinie w ciągu dnia — przed Tabernakulum, blisko Tego, który w nim zamknął się dla nas z Miłości, a jeśli to nie jest możliwe, możemy modlić się wszędzie, ponieważ Bóg jest w sposób niewysłowiony obecny w duszy pozostającej w łasce.”

Polecam cały tekst.

 

Każdy może obdarzać

    Każdego człowieka Bóg obdarowuje. Od nas zależy jak tymi darami zarządzimy. Otrzymujemy je jak ogrodnik, który otrzymuje do dyspozycji sadzonki kwiatów, warzyw czy drzew. Tak jak ten ogrodnik musimy zadbać o to, aby te rośliny odpowiednio podlewać, ochraniać przed mrozem, aby nie zmarzły, bronić przed szkodnikami. Jeżeli będziemy robić to roztropnie i z zaangażowaniem, rośliny te po jakimś czasie wydadzą plon. Wypracowanymi plonami trzeba umiejętnie dzielić się z innymi. Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boga, ma także w obdarowywaniu być do Niego podobnym.

 

    Ksiądz M. Maliński w swojej książce pt. „Modlitwa na każdy dzień” (Wrocław 1991 s. 125) tak pisze: „Jak ustrzec się przed utratą najcenniejszych darów? Bo tak łatwo przyjaciela zamienić w sługę, zawładnąć tym, który nas obdarzył zaufaniem, z czyjejś miłości do nas uczynić źródło samouwielbienia, powołanie – iskrę Bożą – przekształcić w wygodną synekurę, chrześcijaństwo sprowadzić do abstrakcyjnego systemu prawd. Jak zapobiec, aby wartości, którymi zostaliśmy obdarzeni, nie zsunęły się w przyzwyczajenia, w puste słowa, w gesty bez pokrycia?”

Het_geschenk_van_de_jager,_objectnr_SA_7546

 

Julian Tuwim w dwóch ostatnich zwrotkach swojego wiersza pt. „Nauka” napisał:

I do dziś mam taką szkolną trwogę:
Bóg mnie wyrwie - a stanę bez słowa!
- Panie Boże! Odpowiadać nie mogę,
Ja... wymawiam się, mnie boli głowa...

Trudna lekcja. Nie mogłem od razu.
Lecz nauczę się... po pewnym czasie...
Proszę! Zostaw mnie na drugie życie
Jak na drugi rok w tej samej klasie.

    Niestety, nie możemy powtórzyć naszego życia tak jak nie zdany rok szkolny. Osiągamy pełnię wartości życia na ziemi kiedy umiemy dzielić z innymi otrzymanymi darami. To jest miarą naszej miłości. Z niej będziemy przed Stwórcą rozliczni przede wszystkim. Trudno nam będzie się wytłumaczyć przed Stwórcą, kiedy okaże się, że plony naszego życia słabe lub wręcz są zerowe.

    „Duch Święty, który od Ojca i Syna pochodzi. Duch miłości. To On nas powołuje do pełnienia służby w tej rodzinie, jaką jest ludzkość, naród, społeczeństwo, w którym żyjemy. To On sprawia, że jesteśmy w stanie ujrzeć swoje miejsce na świecie; uwrażliwia nas na ludzkie potrzeby; uruchamia w nas te zdolności, które są w stanie zapobiec ludzkim biedom i niedostatkom; obdarza nas mocą, byśmy mogli spełniać zadania, do których jesteśmy powołani.
    Starożytność chrześcijańska mówiła, że Duch Święty obdarza nas siedmioma darami: darem mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, roztropności, bojaźni Bożej. Wszystkie one są bliższym określeniem wciąż tego samego: wyposażenia nas do służby człowiekowi. Byśmy mogli pełnić miłość skutecznie na co dzień. Aby nie skończyło się na pobożnych westchnieniach, dobrych chęciach, nieokreślonych pragnieniach, ale aby miłość przybrała konkretny kształt, stała się prawdziwie pomocną dłonią, twórczym natchnieniem, podtrzymującym słowem – realnym kształtem. By przez nas ludzie byli szczęśliwsi tu na ziemi i po śmierci.”-ks. Maliński „Modlitwa na każdy dzień” Wrocław 1991 s. 223.

Württemberg_und_Mömpelgard_Mömpelgarder_Altar_zur_Bergpredigt_Almosen

    Te dary nie zawsze muszą się przejawiać w wielkich dokonaniach. Mogą być one tak skromne, że nie zdajemy sobie, że w ten sposób obdarowujemy. „[…] nie istnieje człowiek zbyt biedny, aby udzielać się innym. Chociażby dysponował jedynie uśmiechem, może bliźnim ofiarować uśmiech, łagodność i spokój lub odmówić im tego daru.”- Anna w książce „Pozwólcie ogarnąć się miłości" cz. 5 rozdz. 4.

Johann_Georg_Meyer_von_Bremen_Geschwisterliebe_1846

 

   Trzeba jednak zwrócić uwagę na jeden aspekt dzielenia się darami, na który zwraca uwagę św. Mateusz w swojej Ewangelii. Pisałam już o tym w moim poście pt. „Odpowiedzialność chrześcijanina” (temat „Wiara i odpowiedzialność”) :

    „Trzeba jednak, podchodząc odpowiedzialnie do danych nam darów, przekazywać je ludziom, którzy chcą je przyjąć i ufamy, że mają do nich szacunek, zrozumienie i wolę prawidłowego ich potraktowania.” W swojej ewangelii św. Mateusz przytacza słowa Jezusa: "Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały" (Mt 7,6), a więc nie powinno się mówić i powierzać rzeczy wielkich ludziom, którzy nie mają do niego odpowiedniego stosunku tzn. nie trwonić nadaremno naszego wysiłku w przekazywaniu daru danego nam od Boga i nie narażać spraw godnych największego szacunku na sprofanowanie.

   O wielu formach w jakich możemy ofiarowywać dane nam dary przekazuje wiele Anna w w wyżej wymienionej książce. Jest też tam mowa o tym, aby pamiętać, jak wiele otrzymujemy od innych. 

Cz. 1

Rozdz. 33 - Kto z was chce, może poprzestać na dobru małym; strzec zakazów Moich, przestrzegać wskazań Mojego Kościoła, zamknąć serce na potrzeby świata, a mieć je tylko dla rodziny, przyjaciół, najbliższego otoczenia. Podtrzymujecie wtedy malutki płomyk Miłości, troszeczkę ciepła, które wam może wystarcza, lecz nikt ze zmarzniętych przy nim się nie ogrzeje. Jeżeli tego chcecie, nie zabraniam wam tak użyć Miłości, którą was darzę. Pozostańcie w zamkniętym małym domku waszym i śpijcie.

Cz. 3

Rozdz. 2 - Kto żyje sam dla siebie, żyje, żerując na braciach swoich; bowiem okrada ich z miłości, przyjaźni, z ich umiejętności, wiedzy i starań. Zagarnia sobie to, co oni tworzyli w trudzie i zmaganiach przez wiele pokoleń, a z czego on teraz korzysta.

Ja przebaczam każdemu, kto przebaczenia prosi, lecz kto ograbia braci swoich, podobny jest dłużnikowi pana, któremu ów przebaczył, lecz gdy zaświadczyli bliźni jego, że gnębi i prześladuje takich jak sam jest - dłużników, Pan usprawiedliwienia dlań szukać nie zechciał.

Zastanów się przyjacielu, ile ty już zabrałeś z dobra wspólnego, a ile żeś oddał?...

[...]

Nie o pieniądze tu chodzi. Nieustannie korzystacie z trudu innych i nic im dać nie możecie. Cóż zapłacisz, człowieku, za muzykę, którą tworzył dla ciebie biedny i chory muzyk, umierający na gruźlicę sto lat temu? Co dasz za wiersz, którym się zachwycasz, skoro ten, który go napisał, zabity został przez wrogów przed twoim narodzeniem? Książkę, z której się uczysz, napisał uczony, który życie strawił na zdobywaniu potrzebnej wiedzy i nawet rodziny założyć nie zdołał? To, że żyjesz ty i że narodzili się rodzice twoi - opłacili krwią twoi rodacy i wielu z nich twojego wieku nie dożyło, choć chciało. Twój ubiór, obuwie, pożywienie, ciepło w twoim mieszkaniu i przyjemności, z jakich korzystasz, wszystko jest darem dla ciebie - darmo ci oddanym wysiłkiem bliźnich twoich. Jeśli nawet płacisz za produkt, a nie za trud włożony, pot, zmęczenie, czas i miłość, która żyje w tym wszystkim, co powstawało w miłości.

Rozdz. 11 - Obdarzać zaś możecie się w każdej sekundzie życia. Już małe dziecko uśmiecha się, wyciąga ręce, radośnie podskakuje; a z wiekiem możliwości jego rosną. Uśmiech, życzliwe słowo, pomoc innym w najmniejszych drobiazgach, pamięć o nich, rozmowa, telefon lub list, najmniejszy dowód, że zauważacie bliźnich waszych, że robicie, co tylko możecie - to wszystko ma niesłychaną wagę w oczach Moich.

Życie wasze jest pełne możliwości i trzeba z nich korzystać. Kto wcześnie zaczyna darzyć, posiądzie wrażliwość serca i oczu i pełniej wykorzysta swoje możliwości niż ci, którzy spoglądają na świat okiem łakomym i zagarniają, co się da - ku sobie. (Mk.12,41-44) Ci mogą w życiu swoim zmarnować wszystko, i staną przede Mną bez usprawiedliwienia.

Dlatego lepiej jest dać z niedostatku swego niż hojnie dawać z bogactwa; bo wiele go jeszcze pozostanie dla właściciela i ono oskarżać go będzie.. -Cieszę się, gdy wykorzystujecie to, co macie, i tylko to ważne jest!

Ile kto otrzymał, wiem Ja - Dawca. Ile rozdajecie, też wiem i pamiętam. W im większej ciszy darzycie, tym lepiej dla was, bo zbieranie pochwał przekreśla bezinteresowność waszego działania i przyobleka was w fałsz. Tak więc życie każde jest ogrodem pełnym kwiatów, a od was zależy, ile ich dla Mnie zerwiecie.

Cz. 4

Rozdz. 24 - Zacznijcie, dzieci, od spraw najprostszych i najmniej was kosztujących. Dawajcie ludziom uśmiech - nie za coś, a każdemu i stale., Świat taki jest smutny i przygnębiony, taki ponury, lecz dla was - ze Mną razem - jest przecież nieustającą okazją do darzenia. Więc dawajcie uśmiech, kilka słów życzliwych, łagodność i spokój wśród chaosu i rozgorączkowanych namiętności tłumu. Ja zaś za wami stać będę i niewidzialnie wspomagać.

Jeśli do was nikt się nie uśmiecha, nie podtrzymuje was ani wspomaga tym bardziej wy to czyńcie, bo poznaliście smak opuszczenia; czyńcie tak po to, by go innym oszczędzić, a nie - oddać.

W każdym akcie miłości, życzliwości, pomocy Ja żyję w was. Umacniajcie więc wasze życie ze Mną co dzień bardziej, codziennie częściej. Śpieszycie się stale, lecz są chwile, w których musicie czekać. W sklepach, w urzędach, w poczekalniach lekarzy i dentystów, w czasie przejazdów, na dyżurach, wtedy gdy deszcz przeczekujecie ukryci lub burzę. Jeśli jesteście z bliźnimi waszymi, patrzcie na nich nie jak na kłody lub kamienie, lecz tak, jak spoglądam Ja – ze współczuciem, troską, miłością, z zainteresowaniem ich odrębnością, z radością, gdy się cieszą i pragnąc pocieszyć ich, gdy cierpią lub smucą się. Nie zawsze możecie pomóc, porozmawiać, ale na pewno możecie oddawać braci waszych Mnie, z prośbą, bym Ja sam zatroszczył się o nich. Nawet gdy oni nie proszą - dla waszych próśb pomogę im.

Cz. 5

Rozdz. 4 - Form, w jakich się ona wyrazi, tyle jest, ilu jest was, gdyż każdy obdarowany został przeze Mnie i nie istnieje człowiek zbyt biedny, aby udzielać się innym. Chociażby dysponował jedynie uśmiechem, może bliźnim ofiarować uśmiech, łagodność i spokój lub odmówić im tego daru.

Otóż dla Mnie i dla was istotne jest tylko to: czy chcecie darzyć? I jak to czynicie? Szczodrze, z całego serca, bezinteresownie, zawsze i dla każdego, z kim was w ciągu każdego dnia spotykam, czy też skąpo, niechętnie, czasami, z wyższością, z “łaski" i tylko tym, których lubicie, którzy 'się wam odwdzięczą albo są wam przydatni lub wiele znaczą?

A może na pokaz?

Ja przyszedłem dla każdego z was i nigdy nie odwróciłem się od nikogo, odmawiając mu potrzebnego dobra.

 

Dlaczego Bóg pragnie obdarzać człowieka

 Święty Piotr w w pierwszym liście pisze: (1 P 4, 10-11) – „Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał. Jeżeli kto ma [dar] przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże. Jeżeli kto pełni posługę, niech to czyni mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.”

Christ_teaching_in_the_Temple

Bóg obdarza człowieka, po to, aby tymi darami od Boga obdarzał innych w duchu służby; aby stał się Jemu podobnym.

Ksiądz M. Maliński w swojej książce pt. „Modlitwa na każdy dzień” ( Wrocław 1991 s. 169) pisze: "Nie można bowiem układać współżycia z ludźmi wyłącznie na zasadzie sprawiedliwości: ile dałeś i ile ci się od nich należy. Musisz coś odliczyć na straty, musisz coś podarować, chociaż nie usłyszysz za to słów podziękowania. Ale nie myśl, że to tylko ty tak postępujesz. Inni wobec ciebie czynią podobnie.”

„Ze słów Jego: „Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca swego i ze wszystkiej duszy swojej, i ze wszystkiej myśli swojej” (Mt 22, 37) widać, że On [Bóg] bynajmniej nie chce, abyśmy węzeł naszej z Nim miłości rozluźnili dla czegokolwiek innego. Jeśli zatem z tym przykazaniem łączy obowiązek miłości bliźniego, to każe nam naśladować swą dobroć, a więc miłować, co On miłuje, i czynić, co On czyni. Aczkolwiek jesteśmy tylko „rolą Bożą i budową Bożą” (1 Kor 3, 9), i „ani ten, co sadzi, nie jest czymś, ani ten, co podlewa, ale Bóg, który daje wzrost” (1 Kor 3, 7), to jednak wymaga On od nas współdziałania ze sobą we wszystkim. My mamy być zawiadowcami Jego darów. Wykonywanie Jego woli to nasz obowiązek, skoro nosimy Jego obraz w sobie.”   Św. Leon Wielki

Giotto_di_Bondone

 

Anna w książce “Pozwólcie ogarnąć się miłości” tak przekazuje:

Cz. 1

Rozdz. 9 - W przewidywaniu waszego powrotu ku Mnie obdarzyłem was - od początku waszego istnienia – nieprzeliczonym bogactwem Moich Darów, abyście mieli czym służyć, a więc - obdarzać. W darach tych odnaleźć możecie Moje zaufanie do was. Nadzieję, że jako dzieci Moje zechcecie ich użyć właściwie - darzyć nimi - na podobieństwo Moje, a nie obracać ich wyłącznie na korzyść własną.

 Rozdz. 19 - Ja was zapraszam - bierzcie i rozdawajcie; pragnę, by Dobro Moje rozlewało się szeroko pośród was; pragnę was darzyć i czynię to w każdej sekundzie waszego życia - dlatego żyjecie - lecz tak bardzo tęsknię do waszego udziału. Chcę, byśmy działali wspólnie. Ofiarowuję wam partnerstwo - przyjaźń i współdziałanie.

Cz. 3

Rozdz. 6 - Dlatego tych, którzy pragną stać się prawdziwymi Przyjaciółmi Mymi, nie pozostawię w bezczynności. Przeciwnie, spieszę uczynić ich pomocnikami Moimi. Tak spieszno Mi, iż nie czekam, kiedy będziecie już dojrzali i w pełni sprawni, a składam dary Moje w wasze niedoświadczone ręce, abyście już rozdawać je mogli. Tylu jest przecież spragnionych i głodnych, a życie ludzkie trwa krótko.

 Rozdz. 10 - Każdy Mój prawdziwy Przyjaciel powróci, obdarzony nad miarę Moimi Dobrami i razem będziemy służyć, karmić i ratować. Teraz świat odszedł od Boga tak daleko, że sam powrócić nie zdoła; jest zbyt słaby i chory, w grzechu tonie ślepy i głuchy. Ratunku trzeba mu bardziej niż kiedykolwiek. Nikt mu go dać nie może, jak tylko Ja i wy – Przyjaciele Moi. Moje utysiąckrotnione ręce pełne chleba. Moje tysiączne nogi ochocze do biegu i serca gotowe oddać siebie tym, co bez miłości zginą.

Cz. 4

Rozdz. 27 - Idźcie więc, dzieci Moje, ku światu głodnemu i spragnionemu Miłości Mojej, Którą wam daję, aby ręce wasze pełne były Dobra. Chciejcie rozdawać Je, a Ja zawsze z wami będę.

 

Cz. 5

Rozdz. 4 - Dojrzałym człowiekiem jest ten, który widzi swoje miejsce w świecie jako służbę i pragnie wszystkie swoje możliwości i umiejętności wykorzystać dla powiększenia sumy Dobra na ziemi. Ten, który zdolny jest do służenia sobą, nie wyłącznie - sobie, społeczeństwu lub jakiejkolwiek jego cząstce, po to, aby dawać, udzielać się, obdarzać, ulepszać, uszczęśliwiać, uczyć, wspomagać, ratować, leczyć; bo nieważne jest to, co robi, lecz czy cokolwiek czyni dla wspólnego dobra i jak to czyni. Ja oczekuję od was nie słów, a postawy służebnej.

Rozdz. 10 s. 110 - 0fiarowałem człowiekowi - Mojemu dziecku - podobieństwo do Mnie: możność miłowania, darzenia dobrem, tworzenia piękna, harmonii, ładu. Syn Mój ofiarował Siebie Samego, by was z niewoli grzechu wykupić i otworzył wam bramy Królestwa Bożego - Życia w wieczystym szczęściu z Ojcem, Bogiem waszym.

Czerpać możecie z Mojej nieskończonej Miłości ile chcecie, zawsze, bo Ja pragnę udzielać się wam.

Rozdz. 14 s. 114 - Wolą zaś Moją jest, by wszystko, czym uposażyłem was, rozdawane było, bo o was Ja Sam się troszczę i nieskończone szczęście macie zapewnione.

Rozdz. 16 s. 116 - U źródła aktu stworzenia stoi Miłość darząca, pragnąca uszczęśliwiać, więc obdarzająca bytem, by to, co zaistniało i jest, mogło cieszyć się istnieniem szczęśliwym, bo wypełnionym Miłością.

Rozdz. 17 s. 117 – Pragnę, abyście zrozumieli, że wszystko, co was otacza i wy sami wasze istnienie i to, czym was ubogaciłem – jest MOIM DAREM.

Dar jest DOBREM ofiarowanym ku pożytkowi obdarowanego. DARU się nie kupuje ani się zań nie płaci. Dar - to nie jest dług zaciągnięty, który spłacić należy. Daru się nie wymawia ani nie odbiera. Tak jest wśród grzesznych ludzi. Czy Bóg mógłby być od nich gorszy, bardziej skąpy i wyrachowany? Czyż Bóg liczy Swoje dobra? Wszak wszystko

posiada?..  

A jednak Bóg mówi wam: “dłużnikami jesteście" i podaje wam ku przestrodze przykłady złych sług, ich sprzeniewierstwa i zdrady. Dlaczego? Ponieważ przykłady te ukazują złe postępki sług, ich chciwość, niedbalstwo, lenistwo, okrucieństwo w stosunku do równych im ludzi - nie zaś krzywdy ich pana. [...]

Dary Moje służyć wam mają dla osiągnięcia szczęścia wiecznego. Umożliwiają wam służbę dla dobra bliźnich waszych - szerszą niż byście to sami zdziałać mogli waszymi słabymi siłami. Dają wam zatem szansę przeżycia czasu życia pełniej, szczodrzej i wspanialej, przez co i radość wasza w Domu Moim większa będzie, bogata we wdzięczność tych wszystkich, którym wejść weń dopomogliście; pełna też dumy z pracy waszej wykonanej dzięki darom Moim - wykorzystanym właściwie. Dumy, tej szlachetnej dumy dzieci Bożych, które nie zawiodły Ojca, prawdziwych przyjaciół Moich - pragnę dla was, dla każdego z was. 

Karolingischer_Buchmaler_um_820_001

Św. Bazyli Wielki twierdził, że: „obdarowanie duchowe jest świadectwem wielkości nie człowieka, ale działającego w nim Boga i podobnie jak ciała jasne i przejrzyste, kiedy pada na nie promień, stają się lśniące i błyszczą, tak samo dusze niosące Ducha stają się duchowe i łaskę przekazują innym”.