Czy żeńska Natura Boga zasługuje na pogardę? Cz. 2

Bóg jest istotą całkowitą i doskonała. Jeżeli stworzył on kobietę i mężczyznę na swoje podobieństwo to znaczy, że jest zarówno kobietą i mężczyzną, ma cechy zarówno żeńskie jak i męskie. Żeńską cześć Boga hierarchia kościoła katolickiego z uporem neguje i nie pozwala jej zaistnieć i działać we wspólnocie katolickiej. Sam ten fakt już świadczy o tym, że w katolicyzm to nie prawdziwa wspólnota a dyktat, który narzucają hierarchowie, który zubaża Kościół o pierwiastek żeński. 

 

Mam trzech braci. Znamy się od dzieciństwa, więc znam doskonale ich różne poglądy i zapatrywania na na kulturę, duchowość i różne inne dziedziny życia rodzinnego i społecznego. Znam też ich żony. Muszę powiedzieć, że spojrzenia tych kobiet, jak i moje, różnią się na poglądów moich braci w wymienionych powyżej dziedzinach. Natura męska i natura żeńska ma nieco inne rozumienie świata i człowieczeństwa. Wszystkie te małżeństwa wychowały dzieci. Żadne z tych małżeństw się nie rozwiodło. Po prostu dochodzą do porozumienia drogą kompromisów i dlatego tworzą trwałe i prawdziwe wspólnoty. Małżeństwo to płaszczyzna życia społecznego, która jest prawdziwą szkołą istnienia wspólnotowego.

Dlaczego wspólnota Kościoła katolickiego nie bierze z tych form współżycia społecznego przykładu? Dlaczego w Kościele katolickim temu matczynemu spojrzeniu na świat położono tamę i nie pozwala mu się zaistnieć? Czy w Królestwie Bożym kobieca część spojrzenia na rzeczywistość nie istnieje? Otóż istnieje, bo kobiecość to również część Boskiej Natury skoro kobiety zostały stworzone na obraz i podobieństwo Boże, o czym Biblia wyraźnie mówi. Pozostaje pytanie jak ludzkość ma budować Królestwo Boże na ziemi, skoro kobieca i matczyna część Boskiej natury we „wspólnocie” katolickiej nie ma prawa głosu. Tej części Bożej natury odmówiono prawo istnienie i działania. Hierarchowie rozsiedli się na drodze do Królestwa Bożego i zaanektowali tylko dla siebie wszystkie furtki, które tam wiodą, przepuszczając tylko tych, którzy opłacą wejście ślepym posłuszeństwem wobec nich lub opłatą pieniężną. Hierarchowie postawili sobie na drodze do Boga wygodną kanapę z głębokiego średniowiecza, rozsiedli się na niej wygodnie i ani myślą się z niej ruszyć. „Duchowni” siedzą na średniowiecznych kanapach w swoich pałacach i dworkach– zasłonach dymnych ich duchowej nędzy, od stuleci nie czyszczonych z żądzy władzy, przywilejów, pychy i chciwości.  

W oparciu o system feudalny stworzyli „wspólnotę”, w której oprócz nich nikt tak naprawdę nie ma nic do powiedzenia, a szczególnie kobiety i matki. To nie jest prawdziwa wspólnota, w której członkowie ze sobą rozmawiają i siebie nawzajem wysłuchują, aby dojść do najlepszego, najtrafniejszego rozwiązania. To jest „wspólnota” , w której oprócz hierarchów nikt inny nie ma nic do powiedzenia, a szczególnie kobiety i matki. To jest nie jest wspólnota. To jest dyktatura, monarchia absolutna z „nieomylnym” władcą na czele. W tej wspólnocie się nie rozmawia, a rozkazuje.

Co to za naśladowcy Chrystusa, którzy nie szanują członków wspólnoty chrześcijańskiej i pozbawiają ich głosu ze względu na płeć. Dlaczego płeć jest tu decydująca skoro Bóg ma także cechy kobiece. Czy dobra jest taka wspólnota, w której kobiety i matki nie mają żadnego głosu? 

mistrz-gornorenski-ogrod.jpg

 

Jeżeli Kościół katolicki chcemy nazwać wspólnotą to trzeba dodać, że jest to wspólnota patologiczna. Dlaczego? Bo tam gdzie występuje przemoc, tuszowanie czynów przestępczych (pedofilia, gwałty), gdzie jedni wywyższają ponad drugich, gdzie występuje jawna pogarda dla części członków tej wspólnoty (pogarda wobec kobiet i tzw. świeckich) i nie dopuszczanie ich do głosu oraz współudziału w jakichkolwiek decyzjach to przecież modelowa patologia, a nikt kto zna zasady funkcjonowania Kościoła katolickiego nie może zaprzeczyć, że takie zjawiska tam występują! Tak funkcjonująca wspólnotę rodzinną poza Kościołem katolickim uważa się za patologiczną.

A co zakrawa na ironię – hierarchowie Kościoła katolickiego, którzy rządzą tak zwanym przez nich laikatem (z łac. nieukami, dyletantami) każą ruszyć się im z kanap i wyjść na spotkanie z Bogiem. Wyruszyłam i zaczęłam się dostrzegać rozbieżności między Biblią a głoszonymi przez duchowieństwo katolickie naukami, ich sposobem życia czy postępowania i wiem z wielu rozmów i książek, że nie są to tylko moje obserwacje. Ludzie, którzy uczciwie ruszają w tę drogę, aby poszukać Boga, nie widzą na tej drodze hierarchów Kościoła katolickiego, a raczej widzą jak daleko odeszli oni od Boga, od nauki Jezusa i od ludzi. 

 A jak to się skończy dla Kościoła katolickiego? Pewnym zwiastunem jego przyszłości może być raport z badań ilościowych polskiej młodzieży „Młodzież 2025”, przeprowadzonych przez Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Pierwszy raz liczba chłopców, którzy są religijni, jest wyższa od dziewcząt.

Ks. Tomasz Adamczyk w swoim artykule „Przełom w religijności młodych” (zamieszczonym w „Przewodniku Katolickim” nr 25 z 21. 06. 2026, s. 62) tak komentuje wyniki tego badania: „Dane alarmują, bo są jakby ewaluacją polskiej „polityki” unikania zmian w nauczaniu na temat płci, jakie Stolica Apostolska głosi od 60 lat. Bronimy rodziny, a ta stoi na przedsoborowej roli kobiety. Walka z dyskryminacją może szkodzić instytucji. Co teraz?

Z naukowego punktu widzenia najbardziej interesująca jest nie zmiana proporcji między religijnością chłopców i dziewcząt, ale fakt, że odwraca się utrwalony przez dziesięciolecia wzór religijności. Kobiety były bardziej zaangażowane religijnie, odgrywały kluczową rolę w przekazywaniu wiary, Tradycja słabnie, bo zmienia się rola kobiet. Mają inne aspiracje i potrzeby niż kiedyś.

Młode kobiety należą do do najbardziej dynamicznie zmieniających się grup społecznych. Są coraz lepiej wykształcone, świadome swych możliwości i skłonne do stawiania pytań o własne miejsce w rodzinie, społeczeństwie i Kościele. Tam, gdzie nie znajdują przestrzeni do wyrażania swoich doświadczeń, częściej wybierają dystans niż bezwarunkową lojalność wobec instytucji.” 

 

„Wytrwale błagajmy Boga, który posłał Ducha Świętego, aby był światłością serc wszystkich ludzi: Światłości narodów, pamiętaj o tych, którzy trwają jeszcze w ciemnościach, otwórz ich oczy i serca, aby poznali Ciebie, jedynego i prawdziwego Boga.” (z „Liturgia Godzin. Codzienna modlitwa ludu Bożego.” Wydanie skrócone/ Pallotinum 1991 s. 956 – niedziela, tydzień III, Jutrznia).

Oby hierarchowie kościelni zrozumieli to jak najszybciej. Módlmy się - niech Pan otworzy ich oczy i serca, aby poznali jedynego i prawdziwego Boga i pozwolili na działanie każdej z Jego Natury i to w całej to pełni.

 

Czy żeńska Natura Boga zasługuje na pogardę? Cz. 1

Nad wszystkim masz litość, bo wszystko w Twej mocy,
i oczy zamykasz na grzechy ludzi, by się nawrócili.
Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia,
niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś,
bo gdybyś miał coś w nienawiści, nie byłbyś tego uczynił.
Jakżeby coś trwać mogło, gdybyś Ty tego nie chciał? [Mdr 11, 23-25a ]

 

Dürer,_Albrecht_-_Hand_Study_with_Bible_-_1506.jpg

 

W nauce Kościoła wierni tworzą tzw. Rodzinę Bożą. Wspólnota katolicka jest postrzegana jako rodzina. Łączy ich wiara w Boga, chrzest i inne więzy duchowe. Członkowie zwracają się do siebie jak do braci i sióstr, a więc członkowie powinni się czuć jak rodzeństwo w wierze. Osobiście nie czuje się w tej wspólnocie siostrą, a raczej osobą podrzędną, podporządkowaną bez prawa głosu. Głos i władzę mają tylko bracia choć Biblia mówi wyraźnie, że Bóg stworzył kobietę i mężczyznę na swoje podobieństwo czyli istoty sobie równorzędne. Z tekstów poprzednich moich postów („Bóg jest także Kobietą i Matką wg artykułu ks. A. Skowronka”, ”Bóg jest także Kobietą i Matką wg artykułu Marii Miduch”, „Bóg jest także Kobietą i Matką – w Biblii i poglądach innych teologów”) dość wyraźnie wynika, że Bóg ma naturę nie tylko męską, ale i żeńską, co rozumując na podstawie Biblii, jest logiczne.

Pozostaje więc zadać pytanie dlaczego ta żeńska natura Boga we wspólnocie katolickiej została pozbawiona głosu i zepchnięta do roli służebnej i zależnej od mężczyzn? Kobiety w tej rodzinie nie czują się siostrami? Bracia traktują je jako osoby podrzędne, im podporządkowane. Trzeba stwierdzić jasno, że bracia we wspólnocie katolickiej gardzą żeńską naturą Boga, której przedstawicielkami są kobiety. 

WIKIPEDIA Ramsowo,_kościół,_modlitwa.jpg

 

Podstawową i wzorcową wspólnotą jest rodzina ludzka, gdzie rodzi się i wychowuje nowe pokolenie co zapewnia rozwój narodu. Są więc tu potrzebni oboje rodziców – matka i ojciec. Życie w takiej wspólnocie, we wszystkich jego przejawach, jeżeli spełnia ona swoje funkcje zgodnie z wymogami wzoru wspólnoty, daje prawdziwe poznanie rzeczywistości i jest niezastąpione. To niezbędny warunek dobrego rozwoju i przygotowania do budowania wszelkich relacji społecznych i przygotowanie do życia.

 Kościół katolicki, który hierarchia duchownych mieni się wspólnotą wiernych to wspólnota tylko z nazwy, ponieważ zarządzają nią tylko mężczyźni. Kobiety w Kościele katolickim mogą tylko spełniać funkcje służebne. Nie mają żadnego udziału we władzy tej wspólnoty – w sposobie jej funkcjonowania i tworzeniu praw jakie w niej obowiązują. Mogą wykonywać tylko polecenia mężczyzn. Tak nie powinna funkcjonować prawdziwa wspólnota społeczna. Tak realizowana wspólnota pozbawiona została wszelkich darów Ducha św., w które Bóg wyposażył kobiety – w swoim człowieczeństwie i zamyśle Boga równym mężczyznom. 

Nikt mi nie wmówi, że dlatego , że zostałam matką jestem kimś gorszym w rodzinie katolickiej niż te, które matkami nie zostały, ani ci, którzy nie zostali ojcami. Każda matka to pośredniczka w przekazywaniu życia na ziemi , to strażniczka tego życia i jego opiekunka. Każda matka to wspomożycielka życia na ziemi. Czy to mało, aby matki były traktowane na równi z innymi członkami wspólnoty chrześcijańskiej? Czy można matkami pogardzać za to, że Bóg powierzył im właśnie taką misję? Czy według biskupów katolickich są lepsze misje i gorsze, które Bóg ludziom powierza? Jakie oni mają prawo to oceniać i klasyfikować? Jakie mają prawo wywyższać się nad matkami i nimi pogardzać? Czy ta pogarda i pycha ma coś wspólnego z Bogiem czy Go raczej zasłania? Nie tylko zasłania, ale uniemożliwia istnienie i działanie na ziemi matczynej części Boga.

 Biskupi sami siebie ogłosili matkami. Od Augustyna do papieża Franciszka głoszą, że Kościół katolicki jest matką. Jest to o tyle nielogiczne, że ty Kościołem rządzą sami mężczyźni, którzy nawet nie wiedzą co to znaczy być ojcem, bo się tego wyrzekli (niby po to, aby poświęcić się bardziej służbie Bogu i ludziom), a tym bardziej co to znaczy być matką, bo nie są i nie będą nigdy potencjalnymi matkami, ponieważ Bóg nie powierzył im takiej misji ani z punktu widzenia biologii ani też psychiki. Hierarchowie nawet nie mają prawa nazywać się ojcami. Przecież tak naprawdę nie mają o tym żadnej wiedzy i doświadczenia. Nieraz tłumaczą się tym, że przecież wychowali się w rodzinach, mieli ojców i matki i z obserwacji wiedzą co to znaczy. Płytkość takiego uzasadnienia jest porażająca brakiem logiki. Obserwować matkę czy ojca jako dziecko, a być matką czy ojcem to nieporównywalna ilość, jakość i i skala zadań i doświadczeń. Można w myśl tego zapytać czy obserwacja przez ucznia nauczyciela daje wyczerpującą wiedzę uczniowi na temat co znaczy być nauczycielem? Czy obserwacja kogoś kto kieruje samochodem jest wystarczająca do tego, aby móc kierować samochodem? Przede wszystkim doświadczenie daje prawdziwą wiedzę, a nie unikanie doświadczenia (duchowni katoliccy przecież wyrzekają się ojcostwa). Tylko człowiek ograniczony i mało mądry może twierdzić, że wszystko wie na dany temat, mimo że w ogóle nie praktykował w danej dziedzinie. Przecież kształcenie księży np. w dziedzinie głoszenia kazań czy odprawiania mszy św. odbywa się nie tylko teoretycznie, ale i praktycznie. Wobec tego jak można uzurpować sobie wiedzę o czymkolwiek nie mając żadnych predyspozycji w danym kierunku, wiedzy ani doświadczenia?!

Jak można mówić o tym co to znaczy być ojcem, skoro nigdy się nim nie było; jak można mówić o tym co to znaczy być matką skoro nie nigdy nie urodziło i wychowało się żadnego dziecka?! Nikt nie powinien się za nikogo wypowiadać, bo nawet rozeznawanie samego siebie nastręcza nam samym trudności, więc co możemy powiedzieć mądrego o innych. Jezus przykazał – nie sądźmy….

A jak ojcostwo i macierzyństwo polskich hierarchów wyglądało wystarczy zagłębić się historię Kościoła katolickiego (np. traktowanie dzieci niepełnosprawnych jeszcze w XIX w., traktowanie sióstr zakonnych szczególnie na misjach), która krzyczy podłością i krzywdą ludzką i to do dziś. Po przeszło dziesięciu latach, w marcu 2026 r. powołano Komisję do spraw wyjaśniana i zwalczania pedofili w polskim Kościele katolickim, choć obiecywano to od 12 lat, a jej organizacja już budzi w wielu środowiskach kontrowersje. Skala tych przestępstw nadal nie jest w pełni znana, a osoby pokrzywdzone od lat apelują o ujawnienie rzetelnych danych. 

Biblia dowodzi, że Bóg jest nie tylko Ojcem, ale i Matką. Niestety hierarchowie Kościoła tę drugą naturę Boga przemilczają i nie dopuszczają do głosu.

„Umiłujcie sprawiedliwość, sędziowie ziemscy!Myślcie o Panu właściwie szukajcie Go w prostocie serca! Daje się bowiem znaleźć tym, co Go nie wystawiają na próbę, objawia się takim, którym nie brak wiary w Niego." (Mdr 1,1-2)

 

WIKIPEDIA Home_Altar.jpg

 

Bóg jest także Kobietą i Matką – w Biblii i poglądach innych teologów.

 Jan Vianney postrzegał matkę jako osobę o ogromnym znaczeniu w życiu człowieka, zarówno w wymiarze rodzinnym, jak i duchowym. Jego nauczanie i kazania pełne są odniesień do matki, zarówno tej ziemskiej, jak i Matki Bożej, jako wzorów miłości, troski i oddania Bogu. 

diaconisa.webp

 

 Wielu biblistów i teologów podkreśla, że istnieje kobiecy i macierzyński wymiar miłości Boga, który znajdziemy już w Starym Testamencie. Jest ich może niewiele, ale są bardzo znamienne. W Księdze Liczb kobiece doświadczenie karmiącej matki staje się symbolem przywiązanie Boga do swego narodu (Lb 11, 12 nn). Mojżesz użala się tam, że w zastępstwie Boga musi nakarmić i przytulić do piersi dziecię – Izrael, a przecież to Bóg ma wobec Izraela takie obowiązki, jakie spoczywają na matce wobec niemowlęcia.

Także według Ozeasza Bóg karmi swój naród na podobieństwo matki: „Byłem dla nich jak ten co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem” (Oz 11, 4). 

„Czyż może niewiasta zapomnieć o swoim niemowlęciu, ta która kocha syna swego łona. A nawet, gdyby ona zapomniała, ja nie zapomnę o tobie.” (Iz 49, 15).

Inny cytat z Izajasza, gdzie słowo „matka” towarzyszy działaniu Boga świadczy niezbicie o matczynych cechach Boga. „Jak kogo pociesza własna matka, tak ja was pocieszać będę” (Iz 63, 13).

W Księdze Izajasza Bóg pragnie nosić swój naród, tak jak matka nosi ze sobą małe dziecko. (Iz 46, 3-4).

Warto też zwrócić uwagę, że w Biblii obecność Boga w świecie wyrażona jest słowem rodzaju żeńskiego – Szekina. Także Duch Boże – Ruah Jahwe - jest w języku hebrajskim rodzaju żeńskiego.

Bardzo ważne starotestamentalne określenie na miłosierdzie Boże – rahamim – wywodzi się od słowa – rehem – oznaczającego „łono matczyne”. Tak więc można powiedzieć, że rahamim wskazuje, że miłość Boża to miłość matczyna. W Bogu jest Pełnia – pierwiastek męski jak i żeński. Wywodzi się z tej Pełni zarówno ludzkie macierzyństwo jak i ojcostwo.

Juliana z Norwich w swoich "Objawieniach Bożej miłości" (Wydawnictwo M, Kraków 2022) tak pisze o żeńskiej i męskiej naturze Boga:

s. 156 (rozdz. 58) - "Jako nasz Stwórca, Bóg wszechmocny jest z natury naszym Ojcem, Bóg wszechmądry jest z natury naszą Matką, wraz z miłością i dobrocią Ducha Świętego: jeden Bóg..."

s. 159 – 160 (rozdz. 59) - " Bóg jest tak samo prawdziwie naszym Ojcem, jak naszą Matką. Objawił to wszędzie, zwłaszcza zaś w słowach: "To Ja jestem", co oznacza: "To Ja jestem, moc i dobroć Ojcostwa; to Ja jestem mądrość Macierzyństwa; to Ja jestem, światło i łaska najświętszej Miłości. To Ja jestem; Trójca.To Ja jestem; Jedność. Jestem najwyższym Dobrem we wszystkim. [...] To Ja jestem, nieskończone spełnienie wszelkich prawdziwych pragnień."

 

[...] Tak oto Jezus jest nam, jako stworzeniom, Matką z natury, jest też nam Matką w łasce przez przyjęcie naszej natury stworzonej. Wszelkie piękno dzieła oraz naturalna, czuła posługa macierzyństwa należą do Drugiej Osoby.

[...] Poznałam trzy sposoby rozpatrywania macierzyństwa w Bogu. Pierwszy uwzględnia stworzenie naszej natury, drugi przyjęcie tej natury – tu zaczyna się macierzyństwo łaski – trzeci macierzyństwo działania, w którym ta sama laska pomnaża bez końca szerokość, długość, wysokość i głębokość. A wszystko jest jedną miłością.

[...]

Do macierzyństwa należy naturalna miłość, mądrość i wiedza – i macierzyństwo jest dobre, bo chociaż poród cielesny jest tak niepozorny w porównaniu duchowym, sam Jezus go dokonuje w stworzeniach, z których się rodzimy.

s. 165 - 166 (rodz. 62) – Natura bowiem sama jest dobra i piękna, łaskę zaś posłano, by ocaliła naturę, zniszczyła grzech i przywróciła naturę do jej błogosławionego źródła: do Boga, z większą jednak godnością i chwałą dzięki działaniu łaski. Wszyscy święci ujrzą w Bogu z bezkresną radością, że naturę wypróbowano w ogniu utrapienia i nie znaleziono w niej żadnej wady ani skazy. Natura i łaska pozostają więc w harmonii, bo łaska jest Bogiem i Bogiem jest natura: Bóg w działaniu jest dwojaki, a jeden w miłości. Żadna z nich także nie obywa się bez drugiej, nie można ich rozdzielić."

 

Juliana z Norwich (ur. 13 maja 1342, zm. 1416)– angielska pustelnica, jedna z najważniejszych przedstawicielek mistycyzmu chrześcijańskiego. Teksty Julianny były cytowane przez papieża Benedykta XVI oraz papieża Franciszka. Papież Franciszek komentował dzieło Julianny przy okazji 650-lecia objawień. Lokalnie wspominana jest 13 maja. Obecnie wspominana jest w Kościele anglikańskim oraz Reformowanym Kościele Katolickim w Polsce 8 maja.

Papież Jan Paweł I w czasie przemówienia na Anioł Pański 10 września 1978 r. powiedział: „Bóg jest naszym Ojcem; więcej – jest dla nas także Matką.” (zob. „Frauenbefreiung und Kirche” , red. W. Beinert, Regensburg, 1987 s. 143).

Aleksandsra Klich w artykule "Sorry, panowie, Bóg jest kobietą" (Tyg. Powsz. - 14. czerw. 2015 r.) pisze:

s. 11 - "Ponieważ Jezus był mężczyzną spędził cztery lata na nauczaniu innych mężczyzn, by wszystko robili inaczej niż do tej pory. By nauczyli się kochać, przebaczać, współczuć i unikać przemocy. By odkryli innego Boga niż surowy Jahwe. Cierpliwego i miłosiernego. -" Apostołowie pojęli to z ledwością- twierdzi Rohr [teolog amerykański, franciszkanin – Richard Rohr] . - A przez dwa tysiące lat wielu mężczyzn w ogóle nie zrozumiało tego przesłania. My mężczyźni zawsze potrzebowaliśmy Boga dominacji. Potrzebowaliśmy Boga, który pozwoliłby Niemcom zabijać Francuzów, a Francuzom zabijać Anglików. Bóg rodzaju żeńskiego nigdy nie zleciłby nam takiego zadania."

s. 12 – "Jak dostrzeżenie, że Bóg jest też kobietą, może zmienić Kościół i świat? "Kwestia kobiet to ukryta energia – pisze o. Rohr. - Nie stosowanie przemocy i rozbrojenie, problemy bezdomnych i uchodźców, gwałt zadawany ziemi i jej zasobom, przemoc seksualna i fizyczna, apoteoza zysku i korporacji, odrzucenie biednych ludzi – żadnej z tych spraw nie uda się rozwiązać, jeśli wcześniej nie zdemaskuje się leżących u ich podstaw władzy, prestiżu i potrzeby posiadania. Jezus swoją ewangeliczną rewolucją w nie uderzył. Musimy to zrozumieć, żeby pojąć o co chodzi w kwestii kobiecej."

Ks. Stanisław Biel w swoim artykule "Trud pasterza" (https://jezuici.pl/2022/12/trud-pasterza/ tak pisze o naturze Boga:

„W Bogu jest pierwiastek ojcowski, ale również kobiecy, matczyny. Bóg troszczy się o zagubionego człowieka jak najlepszy ojciec i najczulsza matka. W Bogu nie ma jednak przewagi miłości macierzyńskiej albo ojcowskiej. Miłość Boga jest pełnią. Ponieważ Bóg jest pełnią miłości. Bóg w swej miłości jest komplementarny – ojcowsko-macierzyński. Bóg jest ojcem i matką, ale też Kimś, kto przekracza te ludzkie sposoby obrazowania. Patrzy na człowieka z taką pasją, jakiej wobec swego dziecka nie odczuwa żadna matka ziemska. I z taką wielkodusznością i wiernością, jakiej na ziemi nie potrafi przekazać żaden ojciec. Gdy przelewa swą miłość na człowieka, to pozwala mu doświadczyć całego jej bogactwa: od współczucia do miłosierdzia i miłości bezinteresownej.

profetisas prorkinia.webp

 

Ojcowsko-macierzyńska miłość Boga nie zniechęca się żadnymi przeszkodami. Jest uparta, cierpliwa, wytrwała (por. 1 Kor 13, 4). Bóg szuka i czeka na nas do końca. Nigdy nie przestaje podążać naszym śladem. Nigdy nie przestaje w nas wierzyć ani nie traci nadziei.

Czy łatwiej jest mi wyobrazić siebie w ramionach własnego ojca czy matki? Dlaczego? Jakie odczucia rodzą się we mnie, gdy słyszę lub mówię słowo: ojciec albo matka? Który aspekt miłości Boga jest mi bardziej potrzebny – męski (ojcowski), wyrażający się w doświadczeniu mocy, stanowczości, poczuciu bezpieczeństwa czy kobiecy (macierzyński), charakteryzujący się delikatnością, ciepłem, serdecznością? "

W obowiązującym obecnie Katechizmie Kościoła katolickiego napisano:

„Bóg w żadnym wypadku nie jest obrazem człowieka. Nie jest ani mężczyzną, ani kobietą. Bóg jest czystym duchem, w którym nie ma miejsca na różnicę płci. “Doskonałość” mężczyzny i kobiety odzwierciedla coś z nieskończonej doskonałości Boga: doskonałości matki oraz doskonałości ojca i małżonka.” (KKK, 370)

Nie ulega wątpliwości, że potrzebny jest człowiekowi każdy aspekt miłości Boga, bo tylko wtedy najpełniej poznamy Jego naturę i będziemy mogli z tej pełni korzystać i w niej żyć. Dlaczego więc w Kościele katolickim tylko przedstawiciele jednej płci zagarnęli wszelką władzę przywłaszczając sobie najważniejsze stanowiska i urzędy pozbawiając płeć żeńską jakiegokolwiek wpływu na funkcjonowania Kościoła katolickiego. Taki system sprawia, że w Kościele tym żeńska natura Boga nie ma możliwości funkcjonowania. Aspekt kobiecy (macierzyński) Boga charakteryzujący się delikatnością, ciepłem czy serdecznością został pozbawiony jakiegokolwiek głosu w tym Kościele, a któż może lepiej wyrazić żeńską naturą Boga niż kobieta. Przecież właśnie ją Bóg po to stworzył, aby wyrażała tę Jego naturę.

Pozostaje zadać sobie pytanie czym kierowali się twórcy tego niesprawiedliwego systemu. Trudno się tu dopatrzyć działania Ducha św.

Najwyższy czas, aby zaprzestać podkreślać męski aspekt Boga, a zwrócić na Jego cechy matczyne jak dawanie życia, bezwarunkowa miłość, odpowiedzialność, czujność,, łagodność, tkliwość, czułość, wyrozumiałość, delikatność, poświęcenie drugiemu, współczucie, ciepło, dobroć, cierpliwość, wrażliwość, niesienie pomocy, troskliwość i dbanie o poczucie bezpieczeństwa drugiego człowieka. Czas też najwyższy, aby ta część natury Boga miała w Kościele katolickim takie same prawa jak męska.

Tekst kolekty (modlitwy mszalnej), która jest często używana w liturgii rzymskokatolickiej, m.in. w XV Niedzielę Zwykłą (Rok C] mówi: „Boże, Ty ukazujesz błądzącym światło Twojej prawdy, aby mogli wrócić na drogę sprawiedliwości, spraw, niech ci, którzy uważają się za chrześcijan, odrzucą to, co sprzeciwia się tej nazwie, a zabiegają o to, co jest z nią zgodne”

Bóg i kobiety czekają na tę sprawiedliwość prawie dwa tysiące lat.

 

 

Bóg jest także Kobietą i Matką wg artykułu Marii Miduch

W internecie można znaleźć artykuł Marii Miduch pt. "Kobieca twarz Boga" Zamieszczony on został w czasopiśmie "Życie duchowe " (ZIMA 101/2020), a także na stronie https://www.zycie-duchowe.pl/art-41879.kobieca-twarz-boga.htm

Oto fragmenrty tego artykułu:

"W tym, że pragniemy w jakiś sposób wyobrazić sobie Boga, nie ma niczego złego. Złem może być to, że za bardzo przywiązujemy się do naszych o Nim wyobrażeń. Kreujemy Go przez pryzmat naszych doświadczeń, zranień, wybiórczo odnosząc się do tego, co możemy znaleźć w Piśmie Świętym. Tworzymy Go bezmyślnie z tego, co mówią o Nim inni, nie dociekając, czy aby nie jest to jedynie ich wyobrażenie. Jesteśmy w stanie tak bardzo zdogmatyzować to, co myślimy o Bogu, że gdy Go spotkamy, możemy minąć obojętnie, nie rozpoznając w nim Stwórcy.[...]

 Niebezpieczne staje się wtedy, kiedy przypisujemy Bogu płeć. Nie Jezusowi, bo tu sprawa jest oczywista, ale pozostałym osobom Trójcy Świętej. [...]

Bóg nie ma płci. I choć trudno nam to sobie wyobrazić, warto przyjąć tę prawdę o Nim do naszego obrazu.[…]

„Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię” (Rdz 1,1). Słowo bara – „stworzył” jest w Biblii używane jedynie odnośnie do Boga. Tylko On może czegoś takiego dokonać. Ale to słowo w uszach starożytnych odbiorców Pisma Świętego brzmi w sposób szczególny. Pobrzmiewa w nim bowiem prawda o rodzeniu, noszeniu w sobie i wydawaniu na świat. Powiedzenie: „Na początku Bóg zrodził niebo i ziemię” może byłoby za mocne, a jednak jesteśmy blisko takiego znaczenia tych słów! Bóg rodzi! To takie kobiece! […]

Alfons_Mucha_-_1898_-_The_Flowers_Lily.jpg

 

Idźmy dalej, czytając Księgę Rodzaju. Dochodzimy do opisu stworzenia człowieka i pięknych słów, jakie go podsumowują: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę” (Rdz 1,27). Pierwszą prawdą, jaką z owego tekstu możemy wyczytać, jest stworzenie na obraz Boży.[…]

Myślę, że pomocne w zrozumieniu owych słów będzie sięgnięcie do ich hebrajskiego brzmienia. Tłumacząc z oryginału, można powiedzieć, że człowiek jest męski i żeński i jest obrazem Boga. Została tu podkreślona jedność mężczyzny i kobiety, która daje człowieczeństwo, a ono z kolei odbija w sobie obraz Boga. Nie oznacza to, że pojedynczo, samotnie człowiek nie jest podobny do Boga, ale że tak został stworzony: by stawać się podobnym do swego Stwórcy, potrzebuje płci przeciwnej (niekoniecznie w wymiarze seksualnym).

Tak to wygląda z perspektywy ludzkiej. A z Bożej? Kobiecość i męskość jest czymś, przez co objawia się oblicze Boże. Stwórca objawia siebie poprzez to, jakie są kobiety, i przez to, jacy są mężczyźni. Kobiece działanie, czucie, przeżywanie ma w sobie coś boskiego i tak samo męskie. To fenomen Boga posiadającego twarz, którą my możemy rozpoznać jako kobiecą, ale Bóg ma jednocześnie twarz męską. Do tej męskiej bardziej jesteśmy przyzwyczajeni, to jednak nie upoważnia nas do ignorowania „kobiecego Boga”.[…]

Aphonse_Mucha_-_Rose_1898.jpg

 

… kiedy będziemy zagłębiać się w Stary Testament i natkniemy się w nim na słowo ruah, tłumaczone jako "duch", ze zdziwieniem zauważymy, że może ono być rodzaju żeńskiego! A więc „ta Ducha Boża”… I znów nie chodzi o to, by określać płeć Ducha Świętego, ale by odkryć, że w mojej kobiecości może wyrażać się jakieś podobieństwo do Boga…. [...]

Sięgnijmy do Pisma Świętego. […]

Na początek warto zatrzymać się nad Księgą Izajasza. Prorok kieruje do Narodu Wybranego następujące Boże słowa: „Jak kogoś pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać będę; w Jerozolimie doznacie pociechy” (Iz 66,13). Swoje działanie Bóg porównuje z działaniem matki, która współczując dziecku, pociesza je. Nie mówi o ojcowskim działaniu, ale właśnie o matczynym. Takie oblicze będzie objawiać w czasie, w którym Bóg wyświadczy miłosierdzie swojemu ludowi. Porównanie Boga do matki nie wyczerpuje jednak tego, kim Bóg jest. Jasno wskazuje na to inny fragment Księgi Proroka Izajasza. „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49,15). Bóg jest kimś więcej niż matka! Jego łączność z człowiekiem jest głębsza niż matki z dzieckiem.

 To nie koniec kobiecych obrazów Boga u Izajasza. Stwórca sam siebie porównuje z kobietą krzyczącą w czasie porodu. On sam chce się zachować podobnie, gdy będzie walczył o swój lud. Jego krzyk będzie elementem walki, którego przestraszą się przeciwnicy. To ciekawe, że Bóg, który walczy, wśród różnego oręża kierowanego przeciw wrogom wybiera zachowanie tak bardzo kobiece. […]

Prorok Ozeasz, nazywany piewcą wierności i miłości Bożej, w piękny sposób opisuje czułość Stwórcy: „Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu. […] A przecież ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że przywracałem im zdrowie. Pociągałem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem je” (Oz 11,1.3–4). Znamy wielu czułych i troskliwych ojców, więc obraz ten mógłby być obrazem ojcowskim, jednak kontekst kulturowy sprawia, że jest on bardziej matczyny. To kobieta była tą, która karmiła dzieci, tym bardziej że mowa tu o niemowlęciu. To właśnie z tą karmicielką utożsamia się Bóg. Ten sam prorok widzi Najwyższego także jako niedźwiedzicę-matkę! (por. Oz 13,8).

Macierzyństwo - Eugen_Klimsch_Ein_zärtlicher_Moment 1894 r.

 

Sam Jezus, który nazywa Boga Ojcem, nie boi się pokazać Go pod obrazem kobiety. Doskonałym przykładem tego jest przypowieść o zagubionej drachmie szukanej przez kobietę (por. Łk 15,8–10). To właśnie Bóg kryje się pod postacią kobiety. Tak jak bohaterka przypowieści poszukuje drachmy, tak On szuka zagubionego człowieka. […]

Przykładów tego, że Bóg działa z kobietą i na kobiecy sposób, można mnożyć. Warto je odkrywać w Piśmie Świętym, warto nieustannie konfrontować swój obraz Boga z tym, w jaki sposób On sam się przedstawia. A to wszystko bez sztywnych ram, w których chcielibyśmy Go zmieścić. Dobrze jest czasem wyjść poza utarty schemat. Mimo że na co dzień mówimy do Niego „Tato”, zawołajmy też do Niego „Mamo”. Nie tylko się nie obrazi, ale i ucieszy, że może nam okazać coś ze swojej matczyności. A przede wszystkim pamiętajmy, że w tym, kim jesteśmy, odbijamy Jego. Ja w swojej kobiecości, ktoś inny w swojej męskości. Zaniedbanie tych sfer w swoim życiu jest zaniedbywaniem obrazu Bożego, który jest w nas zapisany.

Carl_Heinrich_Bloch_-_Woman_at_the_Well.jpg

 

 Maria Miduch - Dyrektor Salezjańskiego Instytutu Teologicznego w Krakowie, biblistka, doktor teologii biblijnej z zakresu judaistyki i hermeneutyki biblijnej (UPJPII Kraków), mgr studiów bliskowschodnich UJ. Członek Stowarzyszenia Biblistów Polskich, autorka wielu publikacji książkowych, m.in. Kobiety, które kochał Bóg (2025), Słowo przed Słowem (2024). Kurs biblijny: Księga Izajasza (8h), Księgi historyczno-dydaktyczne (Jdt, Tb, Est - 4h)

Bóg jest także Kobietą i Matką wg artykułu ks. A. Skowronka

   Niedawno znalazłam w internecie artykuł ks. Alfonsa Skowronka "Bóg jako Matka". Zamieszczony on został na stronie doen.pl pod adresem https://deon.pl/wiara/slub/bog-jako-matka,314529

Oto fragmenty tego artykułu:

„Czy potrafimy sobie wyobrazić, że największa rzeczywistość świata to kobieta, do której modlimy się: "Matko nasza"?

Biblia mówi natomiast, że Bóg stworzył mężczyznę i kobietę na swój obraz i podobieństwo (por. Rdz 1, 27). Konsekwentnie więc również kobieta jest odbiciem Boga i jeżeli o Bogu mówimy w kategoriach obrazów, to przecież nie tylko w Jego męskich odbiciach i wizerunkach. Rzeczywistość Boża jest "dwubiegunowa", łączy w sobie aspekty męskie i żeńskie."

 

[...]

„Bóg rozsadza wszelkie ramy, choćby Go pojmować nie wiem jak szeroko.”

[...]

Bóg Biblii zawsze jest "pojęciem" niepełnym, ułomnym i zawsze innym niż ludzie się tego spodziewają. Ma to w  sobie i dobre  strony: w ten sposób człowiek zyskuje pełną swobodę w wyruszeniu na poszukiwanie nowych przeżyć i doświadczeń z Bogiem.

[...]

Należałoby sobie nawet życzyć, aby kobiecym rysom Boga poświęcać więcej uwagi. Także w Biblii jest wiele kobiecych skojarzeń: rozgniewany Bóg rzuci się jak niedźwiedzica przeciwko wszystkim, którzy nastają na jej młode (por. Oz 13, 8), Bóg krzyczy jak rodząca niewiasta (por. Iz 42, 14), jest jak położna, która wspomaga nowe życie w przyjściu na świat: Ty mnie zaiste wydobyłeś z matczynego łona (Ps 22, 10). Tu obowiązuje jednak ta sama zasada: czysto kobiece wyobrażenie Boga byłoby tak samo fałszywe, jak czysto męskie.

[...]

 Teologicznie usprawiedliwione są oba pojęcia. Sympatyczny aspekt "mądrości" stanowi ponadto i to, że kryje w sobie cały kalejdoskop ról kobiecych: jest ona nauczycielką, kaznodziejką nawet współstwórczynią Boga.

Macierzyństwo - Georg_Schrimpf_Frau_mit_Kindern_vor_Landschaft_

 

Żelazną regułą dla mówienia o Bogu stać się winien postulat niestawiania znaków równości, możliwe są co najwyżej porównania. Definicja w rodzaju "Bóg jest…" z góry skazana zostaje na niepowodzenie. Czy Bóg to kobieta? Najwidoczniej nie. Jednak wiele intuicji przemawia za tym, że jest jak kobieta.

[…]

 Możemy wznieść się o stopień wyżej i mówić, już ponad rozróżnieniem męski - żeński, o "rodzinie Jahwe", w której oba pierwiastki niepodzielnie się łączą.

[…]

Istnieje jeden obraz Boga, któremu bez ograniczeń możemy zaufać i nawet mu siebie powierzyć: Bóg stał się człowiekiem, i to nie tylko ów jeden jedyny raz w dziejach. W każde Boże Narodzenie uświadamiamy sobie prawdę, że Bóg przybiera ludzką postać wciąż i od nowa. W nas, w nas wszystkich. Jezus, sam mężczyzna, nasz Brat i Pan, nazywał Boga "Ojcem", ale porównywał Go także z kobietą (por. Łk 13, 21; 15, 8) i objawiał wiele kobiecych rysów Boga: ujmuje się za słabymi, beztrosko cieszy się z dziećmi, czyni siebie sługą stołu i "umywaczem nóg".

 

 Z drugiej strony, akceptuje także zdanie kobiety, a nawet poganki, w konsekwencji zmieniając do niej swój stosunek (por. Mt 15, 21-28). Ponieważ Bóg Jezusa jest rodzaju męskiego i żeńskiego, nie obowiązuje już reguła: "To wolno tylko mężczyźnie - tamto tylko kobiecie". Każde może wszystko, co potrafi! Mężczyznom wolno usługiwać do stołu, a kobiety mogą wyrażać swą opinię. W Ewangelii kobiety są wybrankami, którym wolno głosić wielkanocne orędzie zalęknionym uczniom. Przez dłuższy okres funkcjonowały w Kościele kobiece "podmioty urzędu". Mężczyźni jednak, zbyt wcześnie, przeforsowali swoje roszczenie do sprawowania władzy. Jednostronnie.

 

Ten, kto staje w obronie podziału ról (mężczyzna - pan, kobieta - służebnica), nie może powoływać się na Jezusa. Absurdalna byłaby jednak i zamiana ról. Chodzi raczej o to, aby mężczyźni zostali wyswobodzeni spod swego statusu sprawowania władzy, a kobiety z ich niskości i nawet poniżenia, aby wspólnie mogli stać się wzajemnie dla siebie autentycznym obrazem Boga. Pewna wszystkim nam znana Kobieta wyraziła to słowami: On strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych (Łk 1, 52). Brzmi to dość rewolucyjnie z ust owej Kobiety – Maryi! 

[…]

Z tych luźnych spostrzeżeń płynie wniosek, że nie wszędzie tam, gdzie w Biblii mowa jest o Ojcu i Bogu, mamy do czynienia jedynie z wpływem języka patriarchalnego. Istnieje natomiast możliwość przezwyciężenia języka odwołującego się do rodzajnika męskiego w mowie o Bogu Ojcu bez potrzeby przemieszczania się do panteonu bogiń, wyobrażeń matriarchalnych lub do jakiejś "Bogowej". Oczywiście "ojciec" jest rzeczownikiem rodzaju męskiego, ale - jak uczy nas Pismo Święte - Bóg Ojciec nie jest mężczyzną.

[…]

Przed nami staje więc człowiek w swym "podwójnym wydaniu" mężczyzny  kobiety, jako "obraz i podobieństwo Boże". Podobnie jak język biblijny mówi o "matczynym Ojcu", tak i w życiu ludzkim trudno rozłącznie mówić o byciu mężczyzną i byciu kobietą, byciu ojcem i byciu matką. Mężczyzna nie jest kobietą, kobieta nie jest mężczyzną. Zróżnicowanie nie kryje w sobie jednak nic z negatywności. Wszystko objęte zostaje bowiem absolutną pełnią w samym Bogu i przez Niego samego. Jako mężczyznę i kobietę stworzył ich. Ponieważ wzajemnie się uzupełniają, tworzą razem jedno człowieczeństwo w edycji męskiej i żeńskiej. Mężczyzna i kobieta są każdorazowo pełnowartościowymi osobami i podmiotami swej osobowości [...]

 

 Ks. Alfons J. Skowronek (ur. 1928), teolog, emerytowany profesor Uniwersytetu kard. Stefana Wyszyńskiego, wieloletni członek Komisji Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu i Podkomisji ds. Dialogu z Kościołami zrzeszonymi w Polskiej Radzie Ekumenicznej. Opublikował między innymi: Aniołowie są wśród nas; Kim jest Jezus z Nazaretu?; Kościół w burzliwych czasach.

 

 

 

Macierzyństwo – ważna społecznie i odpowiedzialna praca bez zapłaty. Cz. 2

Mówi się, że takie zawody jak lekarz, pielęgniarka, nauczycielka, strażak czy ksiądz to zajęcia do których trzeba mieć powołanie, aby je dobrze wykonywać. Za tę pracę ludzie ją wykonujący otrzymują wynagrodzenie pieniężne.

 

 Kobiety z racji swojej biologii też są powołane. Są powołane do przekazywania życia. To zajęcie także wymaga poświęcenia i pracy i to nie przez kilka godzin na dobę, a trzeba temu poświęcić prawie całą dobę. To praca, w której nie ma dni wolnych ani urlopu. Nawet z wzięciem zwolnienia lekarskiego są kłopoty, bo kto może zastąpić np. karmiącą matkę? To praca dzień i noc przez kilkanaście lat dopóki dziecko nie osiągnie jako takiej samodzielności, a przecież tych dzieci nieraz jest więcej niż jedno. Macierzyństwo także różni się od tych wymienionych powyżej profesji tym, że za tę pracę nie dostaje kobieta żadnego wynagrodzenia. Jeżeli nie podejmie pracy zawodowej na starość jest uzależniona finansowo od męża lub dzieci. Od kilku lat wprowadzono emeryturę dla kobiet, które wychowały czworo i więcej dzieci, najniższą jak obowiązuje. A co z tymi, które wychowały troje lu dwoje? 

Epidemics;_how_to_meet_them_(1919)_

 

Ile obecnie warta praca kobiet i matki w domu podaje filmik na You Tube https://www.facebook.com/watch/?v=451294590568073&rdid=LHc47GBYx5ukwWJT

Wyliczenia dokonał mężczyzna, który musiał zastąpić żonę w pracach domowych i przy dzieciach. Praca żony i matki w domu to przede wszystkim takie czynności jak: sprzątanie, gotowanie, opieka nad dziećmi, pranie, prasowanie i zakupy. To są zajęcia powtarzające się, ale oprócz wyżej wymienionych obowiązków matka, która zajmuje się dziećmi wykonuje następujące prace: pomaga dzieciom w nauce, organizuje im uroczystości rodzinne, pielęgnuje ogród i zieleń w domu, załatwia sprawy urzędowe i niektórych usług, które mogą wykonać tylko fachowcy. Zauważyć też należy, że prowadzenie domu i opieka nad dziećmi to nie jest praca przez 8 dziennie. To jest praca, która trwa przez 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu.

 Z wyliczeń wyszło mu, że praca żony i matki jest warta co najmniej 6460 zł.

Ten mężczyzna wie co mówi, bo sam te prace wykonywał i sprawy załatwiał. Sam też zrobił rozeznanie jakiej wysokości wynagrodzenie za poszczególne prace pobierają wynajęte osoby. 

Glaspalast_München_1889_

 

 A kobiety robią to od wieków za wszystko za darmo. Coś się jednak zmienia. Jeżeli ta praca nie będzie odpowiednio wynagradzana; jeżeli nie będzie za tę pracę odprowadzana godziwa emerytura, dzietność w Europie będzie malała. Za ten wysiłek, który od wieków obdarzały ludzkość za darmo, nie doczekały się nawet szacunku. Kobiety też zaczęły liczyć. 

Dopiero od 2016 r. z państwowej kasy idą na realną pomoc na wychowanie dziecka. Kiedy wychowywałam moje dzieci w latach 90-tych otrzymywałam 40 zł, ale i to mi cofnięto około roku 1996. Byłam samotną matką z trojgiem dzieci i według rozporządzenia ówczesnej władzy ten zasiłek przestał mi przysługiwać.

Nowa władza w Polsce podwyższyła zasiłek na dziecko do kwoty nieporównywalnie wyższej niż ro było przed rokiem 2016. To są pieniądze dla dziecka. A co z tego ma kobieta? Ta, która wychowa trójkę dzieci, za swój wysiłek nie dostaje nic i jeżeli nie podejmie pracy zawodowej, na starość zostaje bez środków utrzymania, zdana na łaskę męża lub dzieci. Czy tak powinno być? Czy ona nic nie robiła dla społeczeństwa? Urodziłam troje dzieci. Urodzenie ich i wychowanie zajęło mi czas od 1979 r. do 2010 roku, kiedy ostatnie dziecko skończyło studia. Cały ten czas – 31lat trwałam przy nich utrzymując ich i wspomagając psychicznie i duchowo w trakcie wszystkich zawirowań jakie niesie życie młodego człowieka. Czy nie zasłużyłam na wdzięczność społeczeństwa za mój trud w postaci wynagrodzenia pieniężnego ? Czy władza sprawowana przede wszystkim przez mężczyzn dostrzega to? Otóż – nie. Dlatego spada dzietność. Mentalność kobiet się zmieniła. W Polsce panowało w głębokiej przeszłości i niestety panuje wśród mężczyzn do dziś, że że rolą kobiety jest wychowanie dzieci, sprzątanie domu, gotowanie. To mężczyzna ma zarabiać, to on jest panem domu. To myślenie wśród kobiet się zmienia. Kobiety w obecnej dobie zanim pomyślą o rodzicielstwie zaczynają też pomyśleć o sobie, skoro ich rodzicielstwa państwo nie ceni i nie wynagradza, muszą o to zadbać same. Co skutkuje ograniczoną ilością rodzonych dzieci. W życiu mężczyzny w związku w z pojawieniem się nowego potomka zmienia się niewiele , w życiu kobiety zmienia się wszystko.

Cytat poniżej z art. Doroty Kowalskiej pt. „Demograficzna zapaść. Jesteśmy coraz starsi” (Express Bydgoski 7. 02. 2025 s. 14)

„- W praktyce opieka nad dzieckiem spada na kobiety, w ich życiu zmienia się wszystko. Dlatego nie decydują się na dziecko, a jeśli już to na jedno. Nie mają alternatywy – przyznaje dr Jowita Radzińska, socjolożka ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. - Kolejna sprawa: w Polsce kobiety mogą sobie pozwolić na luksus rocznego urlopu macierzyńskiego, ale w tym czasie świat pędzi naprzód, a one zostają same. Niby spotykają się z koleżankami, ale coraz rzadziej, niby odwiedza je rodzina, ale tak naprawdę nie mogą liczyć na żadne grupy wsparcia. Poza tym, przez lata nie zrobiono nic sensownego w kwestii polityki rodzinnej – dodaje socjolożka.” [ fragment z artykułu Doroty Kowalskiej pt. „Demograficzna zapaść. Jesteśmy coraz starsi” (Express Bydgoski 7. 02. 2025 s. 14)

Moje troje dzieci, ich zrodzenie dla świata i wychowania to dla mnie więcej niż napisanie przeze mnie pracy magisterskiej. Moja praca naukowa to był sprawdzian tego czego nauczyłam się na studiach w ciągu pięciu lat i dar dla społeczeństwa w postaci cząstki wiedzy o kulturze polskiej (pisałam o dziejach teatru na ziemiach polskich w XVIII w.) Urodzenie dzieci biologicznie i wychowanie to też rodzenie ich dla społeczeństwa, dla dobra ludzi. Z tą myślą i dla tej idei je wychowywałam. Ten jednakże proces jest o wiele dłuższy w czasie i wymaga o wiele więcej oddania i poświęcenie siebie niż napisanie jakiejkolwiek pracy naukowej. Każdy nowo narodzony człowiek to nowe zadanie. Każdy jest inny i stawia przed matką trud zgłębiania tej nowej osobowości i odpowiedniego nim pokierowania. To jest jak zbieranie materiałów do napisania pracy naukowej. Rezultat będzie widoczny po latach. Dla pracy magisterskiej trwa to około 3 lata. Do napisania pracy doktorskiej uczelnie dają 8 lat. Wychowania i ukształtowanie jednego człowieka trwa to około 20 lat. A jaki jest to trud kiedy dzieci jest kilkoro? Nietrudno sobie policzyć. Niestety tej pracy nie docenia ani patriarchalne społeczeństwo, ani hierarchia Kościoła katolickiego. Ta ostatnia wręcz gardzi kobietami za to, że są biologicznie zdolne do rodzenie dzieci. A te, które zostały matkami, długi czas były uważane za "nieczyste" i musiały ulec "oczyszczeniu" przez przedstawiciela hierarchii kościelnej. Dziś już się tego zwyczaju pogardy dla kobiet nie praktykuje, ale kobiety matki są wciąż traktowane jako ludzie drugiej kategorii we "wspólnocie" Kościoła katolickiego. Są uważane za "brudne". Ceni się tylko te, które ślubują dziewictwo czyli według hierarchów "czystość" no i oczywiście ślepe podporządkowanie hierarchii Kościoła katolickiego. 

Hasak_-_Der_Dom_zu_Köln_-_V4_-_Kardinal_Fischer.jpg

 

List pasterski abp. Marka Jędraszewskiego na Wielki Post 2023 dowodzi jednak tego, że te "brudne" kobiety są bardzo potrzebne hierarchii, ale tylko po to, aby wydały na świat potomstwo i wychowały je dla Kościoła katolickiego. Jak te kobiety to zrobią i jak sobie z tym poradzą, hierarchów już nie obchodzi. Ma być dużo i jak najszybciej. To wszystko chcą mieć od tych" brudnych" kobiet za okazywaną im pogardę, brak szacunku i wdzięczności.

W tzw. "świeckim" społeczeństwie, jeżeli czegoś się oczekuje od drugiego człowieka dla dobra wspólnego, należy w tym pomagać i współpracować, aby osiągnąć wspólny cel. Hierarchia Kościół katolickiego nawet nie pomyśli o tym. W kazaniu arcybiskupa nie ma żadnej wzmianki o tym jak Kościół może weprzeć rodziny w wychowaniu potomstwa. Według tego o czym pisałam w poprzednim poście pt. "Kobieta rodzi życie. Łaska, trud i poświęcenie. Wychowanie dziecka." o intencjach zamieszczanych w brewiarzu (wersja skrócona) na cały rok, jest zamieszczona jedna intencja za rodzinę. Za kobiety lub matki nie ma żadnej. Za hierarchów i osoby konsekrowane jest ich 40. Hierarchii Kościoła katolickiego nie stać nawet na to, aby pomodliła się za rodziny czy matki. Czegoż można spodziewać się więcej.

Biskupi i inni duchowni oczekują i prawie wymagają, aby członkowie udzielali się i wspomagali ich w ich posłudze czyli po prostu w ich obowiązkach wobec ludzi. Choć ci ludzie tzw. "świeccy" nie mają we tej wspólnocie nic do powiedzenia, jeżeli chodzi o jakiekolwiek decyzje. Całą władza należy do biskupów i proboszczów. 

W ramach Kościoła katolickiego działa wiele wspólnot, których członkami są kobiety i mężczyźni tzw. świeccy wspierających duchownych : Caritas, neokatechumenat, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Ruch Światło-Życie, Wspólnota Cenacolo, Wspólnoty Odnowy w Duchu św., czy Wspólnota Sant'Egidio, W każdej parafii działają różnorodne grupy, takie jak schole, ministranci, grupy modlitewne, grupy biblijne, czy koła różańcowe. Powyższe przykłady to tylko wybrane wspólnoty, a lista ta nie jest wyczerpująca. W Kościele katolickim istnieje wiele innych grup i organizacji, które wnoszą bogactwo i różnorodność do życia religijnego 

Wszyscy oni wspierają duchownych w ich posłudze. W posłudze macierzyńskiej kler nie odpłaca tym rodzinom tym samym. Choć to przecież rodzina jest fundamentem, na którym może opierać się wspólnota Kościoła katolickiego.

A możliwości pomocy rodzinom hierarchia ma., Pisze o nich Katarzyna Zarosa w liście-odpowiedzi na wyżej wspomniany List pasterski abp M. Jędraszewskiego. Można go znaleźć pod adresem internetowym:

https://deon.pl/kosciol/matka-katoliczka-w-liscie-do-abp-jedraszewskiego-zamiast-narzekac-niech-ksiadz-arcybiskup-napisze-list-pasterski-docenia,2430746

Niestety ten list polskiej matki nie spotkał się z żadną odpowiedzią wyżej wspomnianego arcybiskupa – ani słowną ani poprzez działanie. To wszystko na co stać hierarchów Kościoła katolickiego dla "brudnych" kobiet.

Albert_Ritzberger_Mutter_mit_Kindern.jpg