Chrzest – rymowane życzenia dla ochrzczonego dziecka

W czasie tegorocznej Wielkanocy odbędzie się w mojej rodzinie uroczystość chrztu mojego wnuka.

Cieszę się z tego bardzo i z tej okazji chciałabym się podzielić rymowanką, którą udało mi się dzisiaj ułożyć. Zamieszczę ją w laurce dla mojego wnusia. Umieszczam ją także poniżej. Niech dobre słowa zawarte w tej rymowance służą wszystkim, którzy chcieliby życzyć dzieciom to samo z okazji ich chrztu. 

W dniu Twojego chrztu świętego

życzę Ci wszystkiego najlepszego.

Żeby się życie tak się układało,

by Ci niczego nie brakowało.

Niechaj rodzice są dumni z Ciebie

jak i nasz dobry Bóg Ojciec w Niebie.

Niech Cię prowadzi zawsze Duch Święty,

abyś był mądry i uśmiechnięty.

Rom,_Vatikan,_Basilika_St._Peter,_Die_Taube_des_Heiligen_Geistes_(Cathedra_Petri,_Bernini) / Wikipedia

Niech Cię od złego chronią Anioły.

Bądź zawsze dobry i wesoły.

Fra_Angelico-Annunciatory_Angel-detail / Wikipedia

I jeszcze jedno tutaj  powiem -
niech Bóg obdarzy Cię dobrym zdrowiem.

A także dodać przy tym muszę -
niech da Ci również piękną duszę.

Niech w Twoim życiu szczęścia się mnożą.

Przeżyj je zgodnie z wolą Bożą!

Wcielenie - Słowo, które stało się ciałem

1  Na początku było Słowo,

a Słowo było u Boga,
i Bogiem było Słowo.

(początek Ewangelii wg Św. Jana)

    Wcielenie (łac. incarnatio) to chrześcijańska prawda wiary głosząca, iż Druga Osoba Trójcy Świętej, Jezus Chrystus, przyjął ludzkie ciało oraz ludzką naturę. Pojęcie to pochodzi z Ewangelii Jana 1,14: „et Verbum caro factum est” („a Słowo stało się ciałem”). W liście do Hebrajczyków (1, 1-2) autor tak pisze: „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna”

Piero di Cosimo, Incarnazione

   "Nauka o wcieleniu jest obecna w głównych wyznaniach chrześcijańskich (katolicyzm, protestantyzm i prawosławie), uznających Chrystusa za Boga i Syna Bożego, drugą osobę Trójcy  Świętej. Wcielenie dokonało się mocą Ducha Świętego w łonie Maryi Panny podczas zwiastowania. Jezus Chrystus stał się prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem: występują w nim jednocześnie dwie natury (ludzka i boska) zjednoczone w unii osobowej, co określa się jako „tajemnicę Wcielenia” - tak o Wcieleniu mówi Wikipedia.

   Ks. Jan Zieja w swojej książce pt. „ Ewangelia i życie” (Poznań 2017, s. 124) pisze: „Dziękujemy Ci za to, coś powiedział wtedy w Jeruzalem o Ojcu, o sobie […] że jako Słowo wiekuiste Ojca jesteś Mu we wszystkim równy, a jako człowiek – we wszystkim najdoskonalej Go naśladujesz i wolę Jego pełnisz”. A tak przekazuje o Wcieleniu Anna w swojej książce „Pozwólcie ogarnąć się miłości” (Wydawnictwo Michalineum, Marki, 2004, s. 39.): „Jezus Chrystus, Syn Boży stał się dla was Słowem Miłości Boga, dowodem jego nieskończonego Miłosierdzia dla was,. Słowo Boże trwa.”

   "Słowo" (Logos) w Ewangelii św. Jana (J 1, 1-14) odnosi się do Jezusa. Jezus jest Przesłaniem - wszystkim co Bóg chciał przekazać ludziom. Pierwszy rozdział Ewangelii Jana daje nam wgląd w relację Ojca i Syna zanim jeszcze Jezus przyszedł na świat jako człowiek. On istniał już wcześniej z Ojcem (werset 1), był zaangażowany w stworzenie (werset 3), i jest On "światłością ludzi" (werset 4). Słowo (Jezus) jest ucieleśnieniem wszystkiego co dotyczy Boga (List do Kolosan 1.19, 2.19; Ew. Jana 14.9). Ale Bóg Ojciec jest Duchem. Jest niewidzialny dla człowieka. Przesłanie o miłości i odkupieniu, o którym Bóg mówił przez proroków nie było zauważane przez wieki (Ks. Ezechiela 22.26; Ew. Mateusza 23.37). Ludzie po prostu lekceważyli przesłanie niewidzialnego Boga i trwali w swoich grzechach i buncie przeciwko niemu. Tym samym, Słowo stało się ciałem, przybrało postać ludzką, przyszło na świat, aby zamieszkać pośród nas (Ew. Mateusza 1.23; Rzymian 8.3; Filipian 2.5-11).” [https://www.gotquestions.org/Polski/slowo-stalo-sie-cialem.html]

Fridolin Leiber - Pater_noster

    Dlaczego Jezus musiał przyjść na Ziemię i dlaczego nie przyszedł wcześniej? Człowiek po wygnaniu z raju otrzymał od Boga autorytet na ziemi. Miał czynić ją sobie poddaną. Jednak z biegiem czasu człowiek pozwolił się zwieść. Zaczął przekazywać szatanowi autorytet na ziemi. Bóg, który jest miłością postanowił, dla dobra człowieka interweniować. Zamiarem Boga było, aby pod postacią Syna Człowieczego zwrócić człowiekowi z powrotem ten autorytet, który mu pierwotnie podarował. To stało się w Jezusie Chrystusie. Dla nas Bóg stał się człowiekiem i Boskim głosem opowiada poprzez Chrystusa-Człowieka o pragnieniu Ojca, by człowiek stał się Bogiem. Zaczęło się od „Małego Słowa” , które stało się Ciałem w betlejemskim żłobie i od tego rozpoczęło zjednoczenie człowieka z Bogiem.

   Na kartach ewangelii Jezus używa w stosunku do siebie określenie Syn Człowieczy. „Według ewangelistów terminu tego Jezus używał od samego początku swej działalności. Wielu biblistów przyjmuje, że tytuł ten był jedynym tytułem, który Jezus odnosił do siebie – używał go zamiast terminu Mesjasz, który wówczas wiązano z politycznymi nadziejami narodu izraelskiego.” [Wikipedia] 

    W Nowym Testamencie znajdujemy 88 odwołań do Jezusa jako Syna Człowieczego. Pierwsze znaczenie zwrotu „Syn Człowieczy” jest nawiązaniem do proroctwa Daniela 7.13-14: „I widziałem w widzeniach nocnych: Oto na obłokach niebieskich przyszedł ktoś, podobny do Syna Człowieczego; doszedł do Sędziwego i stawiano go przed nim. I dano mu władzę i chwałę, i królestwo, aby mu służyły wszystkie ludy, narody i języki. Jego władza- władzą wieczną, niezmienną, jego królestwo- niezniszczalne.” Opis „Syna Człowieczego” był tytułem mesjańskim. Jezus jest tym Jedynym, któremu nadano władzę, chwałę i królestwo. Gdy Jezus używał tego zwrotu, wskazywał iż proroctwo o „Synu Człowieczym” dotyczy Jego osoby. Żydzi tamtejszych czasów dokładnie znali ten zwrot i wiedzieli do kogo się odnosi. Jezus ogłaszał się Mesjaszem.
    Drugie znaczenie wyrażenia- „Syn człowieczy” dotyczy tego, że Jezus naprawdę był też istotą ludzką. (Ew. Jana 1,14) „ A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.”

   Leksykon duchowości katolickiej tak m. in. mówi o Wcieleniu:

„Wcielenie - zrealizowana dla zbawienia świata jednorazowa tajemnica przedziwnego zjednoczenia natury boskiej i natury ludzkiej w jednej Osobie Syna Bożego. [...]

   Wcielenie nie oznacza jednak, że Syn Boży zamienił się w człowieka, przestając w jakiś sposób być Bogiem. Nie także faktem pozornym. Przyjęte przez Słowo Boże człowieczeństwo nie jest przybraniem Bożym,  nie  jest sposobem  Jego ukazania się ludziom.  Wcielony  Syn Boży  nie  jest Bogiem zamieszkującym ludzkie ciało czy zastępującym w nim ludzką duszę, ale prawdziwym człowiekiem złożonym z ciała i duszy, będącym jednak Osobą Bożą.

   Można powiedzieć, że Wcielenie widziane „od góry” jawi się jako akt i stan, „samowypowiedź” , rodzaj objawienia Bożego Słowa, najwyższa forma samoudzielenia się Boga całemu stworzeniu, przedłużenie „procesów” wewnątrzbożego życia, tzn. jako rozszerzenie Bożego Ojcostwa na człowieka Jezusa, a przezeń na wszystkich ludzi. Z kolei Wcielenie widziane „od dołu” (antropologicznie) [czyli z punktu widzenia nauki o człowieku – przyp. aut.]) jawi się jako ostateczne spełnienie ludzkiego ukierunkowania na Boga, jako spełnienie wszelkich dążeń, których człowiek sam nie mógłby zrealizować. Właśnie dlatego Bóg dokonał dla nas tajemnicy Wcielenia, aby nas zbawić i pojednać ze sobą, by nam objawić swoją miłość, by być dla nas wzorem świętości i uczynić nas uczestnikami swej Boskiej natury (KKK 456-460). [...]

    Uznanie realności Człowieczeństwa Chrystusa  jako konsekwencji Wcielenia ma daleko idące skutki dla życia duchowego. Chrystus jako Bóg i Człowiek stał się  jedynym pośrednikiem – Arcykapłanem (Hebr 4, 14).”

 Leksykon duchowości katolickiej / Wydawnictwo „M”, Lublin- Kraków 2002, s. 911-912.

źródło:Wikipedia

 

    Ks. Jan Zieja w swojej książce pt. „ Ewangelia i życie” (Poznań 2017, s. 151) tak opisuje osobę Jezusa: „Nie przyszedłeś niczego rozwiązywać, ale zapowiadane od wieków – urzeczywistnić, dobremu – zapewnić dalsze trwanie i życie. Tyś jest tym, który nie dołamuje trzciny zgniecionej. Tyś jest miłośnikiem życia; szanujesz jego ciągłość i coraz bogatsze i pełniejsze kształty mu nadajesz.”

    Jezus przyszedł po to, aby człowiek dowiedział się i zrozumiał jak żyć. W Nowym Testamencie zawarto fundamentalne teksty, które są wskazówkami na temat jakie postawy i zachowania chrześcijan powinien praktykować, aby dobrze żyć i osiągnąć zbawienie.

 

    „Wyznaje, że Ty, Jezus z Nazaretu, któryś stał się ubogim i pokornym człowiekiem, jesteś Słowem Wiekuistym, które przed rozstrzygnięciem stawia całą ludzkość. [...] Wyznaje, że Ty jesteś Słowem, przez które wszystko zostało stworzone [...]”

Hugo  Rahner (1900-1968) i Karl  Rahner (1904-1984)

Karl Rahner by_Letizia Mancino Cremer

    W Ewangelii św. Jana tak mówi Jezus do apostołów (J 14, 6): «Ja jestem Drogą i Prawdą, i Życiem”, a w swoim pierwszym liście (1 J, 2, 3-6) św. Jan tak pisze:

„Po tym zaś poznajemy, że znamy Chrystusa,
jeżeli zachowujemy Jego przykazania.
Kto mówi: «Znam Go»,
a nie zachowuje Jego przykazań,
ten jest kłamcą
i nie ma w nim prawdy.
Kto zaś zachowuje Jego naukę,
w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała.
Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim.
Kto twierdzi, że w Nim trwa,
powinien również sam postępować tak, jak On postępował.”

Moc a odwaga

   Można być bardzo mądrym człowiekiem pogłębiającym i poszerzającym wiadomości z jakiejś dziedziny nauki systematycznie  i do końca swojego życia, ale nie być gotowym dzielić się swoją mądrością i umiejętnościami w odpowiedni sposób z innymi - wtedy ta mądrość na nic się nia zda. Człowiek, który posiada wiedzę czy świadomość jakiejś prawdy i dobra, ale z lęku przed reakcją władzy lub innych ludzi nie będzie o tym mówił i zaniecha usiłowań, aby to dobro i prawda zaistniała, popełnia błąd i jest odpowiedzialny za to, że wiadome mu dobro nie zaistnieje. Być może tylko on w danym ludzkości czasie został obdarowany  świadomością danej prawdy i jeżeli nie ujawni jej, ona nigdy nie ubogaci innych ludzi; nie sprawi, aby ich życie na ziemi było lepsze, na wyższym poziomie duchowym lub fizycznym.  

   Do tego potrzebna jest odwaga.

   Odwaga to postawa, która polega na występowaniu w obronie swoich racji, nawet jeżeli wiąże się to z trudnościami lub nawet wysokimi sankcjami. Podstawowym elementem odwagi  jest występowanie pod swoim imieniem i nazwiskiem, czyli podpisywanie się pod swoimi własnymi wypowiedziami. Odwaga jest również przyznaniem się do błędu, postępowaniem zgodnie ze swoim sumieniem i głoszeniem swoich poglądów. Jej występowanie dostrzegali już Rzymianie , mówiąc Qui tacet, consentire videtur (Kto milczy, ten się zgadza).

Ostatnia zwrotka pieśni „Króluj nam Chryste” brzmi:

„Pójdziemy naprzód naprzód radośnie
podnosząc w górę swe czoła

przed nami życie rozkwita w wiośnie
odważnie, bo Jezus woła.

   Oto jak odwagę rozumieli niektórzy nasi sławni przodkowie:

Brakiem odwagi jest wiedzieć, co prawe, lecz tego nie czynić.  - Autor:  Konfucjusz

Konfucjusz

Odwaga to wiedza o tym, czego się bać trzeba, a czego nie.  / Autor: Platon

Platon

Podstawą szczęścia jest wolność, a podstawą wolności odwaga.  / Autor: Tukidydes

Tukidydes

Odwaga nie polega na nieodczuwaniu strachu, ale na umiejętności działania mimo niego. / Autor: Slelogh  Brown 

Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu. / Autor: Mark Twain, Pudd'nhead Wilson, rozdział XII

Mark Twain

Odwagę czerpać można ze słów mądrego człowieka,  z przykładów dzielnych i odważnych ludzi,  z modlitwy.

św. Faustyna

Tak pisała św. Faustyna w swoim „Dzienniczku” skąd czerpie odwagę:

„Po takich chwilach modlitwy jestem napełniona siłą, dziwną odwagą do cierpień i walki...”

„Te słowa wprowadziły w duszę moją siłę i moc, odwagę i dziwną ufność, że wszystko spełnię...”

„Walka mężnie zniesiona przynosi mi radość i pokój, światło i doświadczenie, odwagę na przyszłość...”

„Czytając te pisma, doznają w duszy pocieszenia i nabiorą odwagi zbliżać się do Mnie.”

„Z tabernakulum czerpię siłę, moc, odwagę, światło; tu w chwilach udręki szukam ukojenia.”

„Jezus wlał w duszę moją moc i odwagę do czynu.”

„Nie lękaj się walki, sama odwaga często odstrasza pokusy - i nie śmią na nas uderzać.”

Jaki byłby świat, gdyby Jezus nie wykazał odwagi i nie umarł za człowieka na krzyżu? 

 

Jezus modli się w Ogrodzie Oliwnym

Opisy ewangeliczne modlitwy Jezusa w Ogrodzie Oliwnym pokazują jego cierpienie, ból, trwogę przed czekającym go losem. Prosił o pomoc w postaci towarzyszenia Mu w modlitwie wśród swoich apostołów, jednak Ci nie mogli przemóc swojej senności. W końcu został sam i tylko anioł towarzyszył Mu w Jego samotnym zmaganiu się ze swoim przeznaczeniem. Modlitwa umocniła Jego duszę do tego stopnia, że mógł powiedzieć: «Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie ten kielich, i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja!»

Jaki byłby wynik walki Izraelitów z Filistynami gdyby nie odwaga pasterza Dawida?

Dawid walczy z Goliatem

Jaka  byłaby Francja, gdyby nie odwaga Joanny d’Arc?

Joanna d'Arc

Jaki byłby świat, gdyby nie odwaga Marii Skłodowskiej-Curie w przełamywaniu stereotypów na temat roli kobiet w świecie nauki?

Maria Skłodowska  ze swoim ojcem przed wyjazdem do Paryża, w 1890 r.

Jaki byłby świat, gdyby nie odwaga i determinacja Matki Teresy z Kalkuty w założeniu nowego zgromadzenia zakonnego?

Matka Teresa z Kalkuty

Zakończmy słowami Ericha Fromm’a:

„Wiara wymaga odwagi, umiejętności podejmowania ryzyka, a nawet gotowości zaznania bólu i rozczarowania.”